​Je merkt dat je veel voelt en ziet bij anderen.
Het is niet alleen vermoeiend, maar merkt dat je jezelf er regelmatig in verliest.

​​

​In jezelf.

In nabijheid van anderen.

In bepaalde dynamieken of contexten (werk / gezin / grote groepen /...)

​

​

​

​

Herken je dit?​​

• Gedachten en emoties nemen regelmatig de overhand nemen. Een kwartier later is de taak waar je mee bezig was, weinig opgeschoten.

• In een restaurant neem je het liefst plaats waar je niet te dicht bij andere tafels aan zit. In de gesprekken merk je dat je meer oppikt van je omgeving dan anderen. Wanneer iemand naar toilet gaat, aan welke tafels er ruzie gevoerd wordt, welke mensen niet op hun gemak zijn,...

• In meetings op je werk zie je wekenlang op voorhand waar de problemen gaan ontstaan. Echter weet je niet hoe dit aan te kaarten zonder er zelf dupe van te worden.

• In je gezin merk je ondanks uitgebreid plannen en zelfzorg dat de boel (te) vaak escaleert of dat een innerlijke vulkaan creëert waar je geen blijf mee weet.

​​​​

Waarom dit lastig is:

• Moe, op en leeg nog voor het avond is, ondanks voldoende rust en zelfzorg

• Zelfzorg en slaaptips helpen, maar je merkt dat het weinig verschil brengt op de momenten die ertoe doen.

• Je komt jezelf vaak tegen. Andere situaties, personen en toch hetzelfde verhaal in een nieuwe 'jas'.

• Vooral wanneer het echt toe doet, wordt het lastig.

​

Wat er eigenlijk gebeurt:

Je bent niet moe door wat je doet.

Je raakt leeg door wat er gebeurt in jezelf en in contact.

Niet omdat je te weinig weet,

Maar omdat je je positie intern verliest zodra de spanning toeneemt. 

​

Je herkent het misschien niet overal.

Maar voldoende om op te merken wat het je kost.

​​

​

Wat je hier leert:

• Aanwezig blijven wanneer spanning opkomt.​

• Onderscheiden wat van jou is.

• Richting houden wanneer het ertoe doet

​

​